Wie in alle vroegte over de Veluwe dwaalt, merkt al snel dat het bos vol verborgen verhalen zit. Sporen in het zand zijn voor de meeste wandelaars onopvallend, maar voor een ‘wildspeurder’ zijn het aanwijzingen die verraden wie zich hier heeft voortbewogen. Wildspeuren is het geduldige, bijna meditatieve zoeken naar de stille aanwezigheid van edelherten, zwijnen, vossen en talloze andere bewoners van dit uitgestrekte natuurgebied. Het vraagt kennis, aandacht en vooral respect voor de dieren die zich hier thuis voelen. In deze wereld van stille paden en subtiele signalen ontmoet ik Peter Ponsteen, een gepassioneerde wildspeurder die al jarenlang de Veluwse natuur intiem kent. Dit interview geeft een inkijkje in een vak, of misschien wel een levenswijze, die de meeste mensen slechts van een afstand kennen.
Hoe is je passie voor natuurfotografie begonnen?
“Eigenlijk voel ik me geen echte fotograaf maar meer een wildspeurder. Mijn passie voor de natuur is al vroeg ontstaan, toen ik als kind met mijn vader meeging om wild te spotten. Ik was een jaar of vijf, zes. Ik zat dan voorop de fiets terwijl we samen door het bos reden, vaak tot het begon te schemeren. Dat moment waarop je hoopte iets te zien, die spanning en verwachting, dat vond ik magisch. En soms, net voor het donker, zagen we dan ineens een wild zwijn het pad oversteken. Dat gevoel is altijd gebleven. Toen ik ouder werd, kon ik zelf het bos in met de fiets. Ik bleef die tochten maken en zag geregeld reeën en wilde zwijnen. Ik wilde thuis laten zien wat ik meemaakte, dus kocht ik een klein cameraatje. Maar dat werkte natuurlijk niet goed, het was vaak te donker en de dieren stonden te ver weg. Toch was dat het begin. In 2019 waren net de eerste wolven weer in Nederland. Tijdens een wandeling in het bos stond er plotseling één vlak voor me. Ik pakte snel mijn telefoon en filmde het moment. Dat filmpje kwam uiteindelijk zelfs op het journaal terecht. Een week later zag ik opnieuw een wolf. Vanaf dat moment wist ik: ik wil dit serieuzer aanpakken. Ik heb toen goede apparatuur gekocht en vanaf daar is de ‘verslaving’ echt begonnen.”
Wat trekt je aan in het fotograferen van wild?
“Voor mij gaat het om het buiten zijn; de natuur, de stilte. Drie uur lang tegen een boom zitten: mijn camera is eigenlijk mijn excuus om daar te zitten. Het geeft betekenis aan dat moment van rust. Dat vind ik het mooiste wat er is. Het wildspeuren is echt iets wat je alleen moet doen. Bij veel hobby’s geldt: hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Maar bij wildfotografie werkt het precies andersom. Je maakt momenten mee die maar heel weinig mensen ooit zien. Dat hoor ik ook vaak terug in de reacties op mijn foto’s: mensen zeggen dan dat ze zoiets zelf nooit meemaken, hoe vaak ze ook het bos in gaan. Ik vind het bijzonder om die zeldzame momenten te beleven en vast te leggen. Vooral in de zomer, als je om half vijf ’s ochtends het eerste licht ziet opkomen. Dan loop je door het bos, langs open heidevelden of weilanden waar de edelherten nog rustig rondlopen. Dan kom je in een wereld die bijna niemand bewust meemaakt.”
Wat was voor jou een bijzondere ontmoeting in de natuur?
“Het mooiste moment is voor mij wanneer ik verstopt zit in de natuur en alles om me heen gewoon zijn gang gaat. Ik herinner me een keer dat ik bij een poel in een beukenbos zat. In de verte hoorde ik iets aankomen. Ik zat onder mijn camouflagenet, dus ik kon niet bewegen. Door de zoeker van mijn camera zag ik hoe er ineens een edelhert de poel in stapte. Op dat moment hou je letterlijk je adem in. Ik zat eigenlijk te dichtbij, maar de foto is uiteindelijk toch mooi geworden. Sommige ontmoetingen in de natuur zijn toeval, pure gelukstreffers. Maar als je ergens lang hebt zitten wachten, en dan precies dat moment voor je lens krijgt waar je op hoopte, daar doe je het voor.”
Hoe bereid je je voor op een dag fotograferen in de natuur?
“Het belangrijkste is dat je weet hoe het wild zich gedraagt in een bepaald gebied, hoe ze hun leefgebied gebruiken. Van een roedel edelherten wil ik bijvoorbeeld weten waar ze overdag verblijven, wat hun rustplekken zijn en waar ze zich voeden. Als je dat eenmaal weet dan heb je eigenlijk al negentig procent van de voorbereiding gedaan. Als je die informatie hebt, is het vooral een kwestie van op tijd naar een plek toe fietsen, tegen de juiste boom gaan zitten en wachten tot ze echt voor je lens langslopen. Wat betreft apparatuur: je wilt een camera die zo lichtsterk mogelijk is, en waarmee je voldoende afstand kunt houden. Zelf gebruik ik een 600 mm-lens met een diafragma van F4; dat is eigenlijk het enige waar ik mee fotografeer. Ik draag donkere kleding, zit uit de wind en gebruik geen parfum. Meer voorbereiding is er eigenlijk niet, het is vrij simpel. Het vervelende is alleen wel dat je heel vaak voor niets gaat.”
Hoe houd je een balans tussen mooie beelden maken en de dieren niet verstoren?
“Je kunt geen mooie beelden maken als een dier verstoord is. Mooie beelden zijn dus per definitie van dieren die zich op hun gemak voelen. Een dier dat schrikt, rent weg. En dat wil je juist voorkomen. Als je dus mooie beelden wilt maken dan is het voorkomen van verstoring juist het doel. Doordat ik veel ervaring heb, weet ik goed wat ik wel en niet kan doen. Wat ik vaak zie, is dat mensen dichterbij proberen te komen zodra ze wild zien. Ik begrijp dat ze dat doen om een betere foto te maken, maar daarmee jaag je het dier juist weg. Als er meerdere dieren bij elkaar staan, is er altijd wel één dat jouw kant op kijkt. Ik blijf meestal op ruime afstand en wacht of ze misschien dichterbij komen. In principe verstoor je dan niets. Wat ook enorm helpt, is een warmtecamera. Daarmee zie je wat er in de omgeving gebeurt, tot ruim 300 meter afstand. Dat voorkomt verstoring: ik fiets of wandel met de warmtecamera in de hand en zie precies waar iets loopt. Dat maakt het een stuk makkelijker om rustig te werken zonder de dieren te storen.”
Is er een foto die je hebt gemaakt die voor jou een verhaal vertelt?
“Er zit voor mij een hele wereld achter een foto, een wereld die de kijker vaak niet ziet. Neem bijvoorbeeld de keer dat ik een das wilde fotograferen. Ik had me voorgenomen het dier op ooghoogte vast te leggen, dus moest ik plat op de grond gaan liggen. Er is één plek in het bos waar dat kan: een open stukje bos nabij een dassenburcht, precies op de route waar de das langsloopt. Daar heb ik zeker tien avonden gelegen, wachtend. En toen had ik hem eindelijk. Op dat moment ga ik met een enorme glimlach naar huis, omdat ik weet hoeveel uren en geduld erin zaten. De kijker ziet alleen een foto van een das, maar niet het verhaal dat eraan voorafging. Tegelijkertijd heb ik ook wel eens een edelhert in de mist gefotografeerd, een prachtige foto, maar puur een toevalstreffer. Ik fietste erlangs, stapte af en drukte af. Voor de kijker zijn beide foto’s mooi, maar voor mij voelt het anders. Ik ken het verhaal, de inspanning, het wachten. Daarom waardeer ik mijn foto’s op een heel eigen manier. Het is vooral die blijdschap als iets na lang proberen eindelijk lukt.”
Wat was voor jou een heel bijzonder moment tijdens het wildspeuren?
“Afgelopen zomer had ik mijn zoontje meegenomen het bos in. Het was ’s avonds en de volle maan scheen. Terwijl het langzaam donker werd, begon ineens op zo’n honderd meter afstand een wolf te huilen. Dat was heel bijzonder, dan heb je echt kippenvel over je hele lijf. Voor mijn zoontje was het moeilijk te bevatten hoe bijzonder het moment eigenlijk was. Voor mij was het een magisch moment.”
Wat is jouw favoriete activiteit op de Veluwe en welke tip zou je onze lezers meegeven?
“Ik kom eigenlijk in het hele bosgebied van de Noord-Veluwe, maar het Kroondomein is voor mij echt het mooiste en meest indrukwekkende stuk natuur. Het is een enorm, uitgestrekt gebied waar je met gemak twintig kilometer kunt wandelen zonder ook maar één weg tegen te komen. Doordeweeks is het er heerlijk rustig, mensen kunnen er zelfs verdwalen. Juist die uitgestrektheid maakt het voor mij zo’n bijzondere plek. Dat geldt ook voor de bossen tussen Nunspeet en Leuvenum, je kan daar eindeloos ronddwalen.”
Welke aspecten van de natuur spreken jou het meeste aan en waarom?
“Voor mij is de zonsopkomst het meest magische moment van de dag. Bijna niemand maakt het echt bewust mee, en dat is eigenlijk zonde. Zodra het begint te schemeren ben ik het liefst al buiten. Die langzame overgang van nacht naar dag, dat is het allermooist. Je voelt de natuur ontwaken. Sommige dieren trekken zich juist terug in hun dagrust, terwijl andere zich laten zien zodra het licht wordt. Het ochtendlicht is simpelweg het mooiste dat er is.”
Welk boek lees je op dit moment?
“Ik lees niet. Als ik vrije tijd heb dan ga ik naar buiten. Ik heb geen geduld voor het lezen van een boek. Ik heb wel veel geduld als het gaat om het speuren naar wild. Boeken lezen of films kijken, het is niet aan mij besteed, ik ga liever naar buiten. Daar maak ik mijn eigen film.”
Wil je verder verdwalen in de wereld die Peter door zijn lens vastlegt? Op Instagram deelt hij regelmatig nieuwe verhalen en foto’s. Zijn foto’s zijn verkrijgbaar via ‘Werk aan de Muur’.
Elke plek op de Veluwe fluistert een ander verhaal. En overal valt iets nieuws te ontdekken – een knus boshuisje, een goed bord eten, een uitzicht dat even stil maakt. Ik blijf wandelen, proeven, kijken. Altijd op zoek naar die ene plek die resoneert met mij.
‘In the Dutch Forest’ is mijn reis door het bosrijke hart van Nederland, en ik neem je graag mee. Weet jij een plekje dat fluistert? Tip me gerust, ik luister graag.
Het bos blijft altijd nieuwe verhalen fluisteren. Wil je blijven lezen? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief via de website of volg de verhalen op Instagram: @inthedutchforest.
Deel je mooiste bosmomenten met andere lezers via #inthedutchforest.
Na jaren in de drukte van de stad verlangde ik naar ruimte, schone lucht, hoge bomen en stilte. In 2021 verliet ik Amsterdam. Ik verhuisde naar de Veluwe, waar de nacht nog donker is en de stilte hoorbaar wordt. Sindsdien ben ik bijna elke dag in het bos te vinden. Niet alleen om van de …
Verscholen tussen de uitgestrekte Veluwse bossen, op het rustige Landgoed Zwaluwenberg, liggen de A.Vogel Tuinen. Deze groene oase vol geurige kruiden, kleurrijke bloemen en geneeskrachtige planten is een bron van inspiratie voor natuurliefhebbers én het hart van het productieproces van A.Vogel, bekend van natuurlijke gezondheidsproducten. Bij aankomst word ik hartelijk ontvangen door Wilfred Schenk, hoofd …
Geluid vormt de achtergrond van ons dagelijks leven – van rinkelende telefoons tot verkeer, van pratende mensen tot het zoemen van apparaten. We kunnen niet zonder geluid. Maar soms wordt het te veel. Dan wordt geluid lawaai, en dat kan ons uitputten. Het leidt tot stress, verhoogde bloeddruk en zelfs gezondheidsklachten. Ik loop door het bos …
Het onderhouden van een landgoed of particulier object kan een flinke klus zijn, met allerlei onderhoudswerkzaamheden en onverwachte calamiteiten. Gelukkig is er op de Veluwe ‘Onder de Hoede’, een onderneming die al deze zorgen uit handen neemt. Met een lokale focus in de regio Epe zijn ze altijd dichtbij, voeren veel werkzaamheden zelf uit en …
Wildspeuren op de Veluwe: Een gesprek met Peter Ponsteen
Wie in alle vroegte over de Veluwe dwaalt, merkt al snel dat het bos vol verborgen verhalen zit. Sporen in het zand zijn voor de meeste wandelaars onopvallend, maar voor een ‘wildspeurder’ zijn het aanwijzingen die verraden wie zich hier heeft voortbewogen. Wildspeuren is het geduldige, bijna meditatieve zoeken naar de stille aanwezigheid van edelherten, zwijnen, vossen en talloze andere bewoners van dit uitgestrekte natuurgebied. Het vraagt kennis, aandacht en vooral respect voor de dieren die zich hier thuis voelen. In deze wereld van stille paden en subtiele signalen ontmoet ik Peter Ponsteen, een gepassioneerde wildspeurder die al jarenlang de Veluwse natuur intiem kent. Dit interview geeft een inkijkje in een vak, of misschien wel een levenswijze, die de meeste mensen slechts van een afstand kennen.
Hoe is je passie voor natuurfotografie begonnen?
“Eigenlijk voel ik me geen echte fotograaf maar meer een wildspeurder. Mijn passie voor de natuur is al vroeg ontstaan, toen ik als kind met mijn vader meeging om wild te spotten. Ik was een jaar of vijf, zes. Ik zat dan voorop de fiets terwijl we samen door het bos reden, vaak tot het begon te schemeren. Dat moment waarop je hoopte iets te zien, die spanning en verwachting, dat vond ik magisch. En soms, net voor het donker, zagen we dan ineens een wild zwijn het pad oversteken. Dat gevoel is altijd gebleven. Toen ik ouder werd, kon ik zelf het bos in met de fiets. Ik bleef die tochten maken en zag geregeld reeën en wilde zwijnen. Ik wilde thuis laten zien wat ik meemaakte, dus kocht ik een klein cameraatje. Maar dat werkte natuurlijk niet goed, het was vaak te donker en de dieren stonden te ver weg. Toch was dat het begin. In 2019 waren net de eerste wolven weer in Nederland. Tijdens een wandeling in het bos stond er plotseling één vlak voor me. Ik pakte snel mijn telefoon en filmde het moment. Dat filmpje kwam uiteindelijk zelfs op het journaal terecht. Een week later zag ik opnieuw een wolf. Vanaf dat moment wist ik: ik wil dit serieuzer aanpakken. Ik heb toen goede apparatuur gekocht en vanaf daar is de ‘verslaving’ echt begonnen.”
Wat trekt je aan in het fotograferen van wild?
“Voor mij gaat het om het buiten zijn; de natuur, de stilte. Drie uur lang tegen een boom zitten: mijn camera is eigenlijk mijn excuus om daar te zitten. Het geeft betekenis aan dat moment van rust. Dat vind ik het mooiste wat er is. Het wildspeuren is echt iets wat je alleen moet doen. Bij veel hobby’s geldt: hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Maar bij wildfotografie werkt het precies andersom. Je maakt momenten mee die maar heel weinig mensen ooit zien. Dat hoor ik ook vaak terug in de reacties op mijn foto’s: mensen zeggen dan dat ze zoiets zelf nooit meemaken, hoe vaak ze ook het bos in gaan. Ik vind het bijzonder om die zeldzame momenten te beleven en vast te leggen. Vooral in de zomer, als je om half vijf ’s ochtends het eerste licht ziet opkomen. Dan loop je door het bos, langs open heidevelden of weilanden waar de edelherten nog rustig rondlopen. Dan kom je in een wereld die bijna niemand bewust meemaakt.”
Wat was voor jou een bijzondere ontmoeting in de natuur?
“Het mooiste moment is voor mij wanneer ik verstopt zit in de natuur en alles om me heen gewoon zijn gang gaat. Ik herinner me een keer dat ik bij een poel in een beukenbos zat. In de verte hoorde ik iets aankomen. Ik zat onder mijn camouflagenet, dus ik kon niet bewegen. Door de zoeker van mijn camera zag ik hoe er ineens een edelhert de poel in stapte. Op dat moment hou je letterlijk je adem in. Ik zat eigenlijk te dichtbij, maar de foto is uiteindelijk toch mooi geworden. Sommige ontmoetingen in de natuur zijn toeval, pure gelukstreffers. Maar als je ergens lang hebt zitten wachten, en dan precies dat moment voor je lens krijgt waar je op hoopte, daar doe je het voor.”
Hoe bereid je je voor op een dag fotograferen in de natuur?
“Het belangrijkste is dat je weet hoe het wild zich gedraagt in een bepaald gebied, hoe ze hun leefgebied gebruiken. Van een roedel edelherten wil ik bijvoorbeeld weten waar ze overdag verblijven, wat hun rustplekken zijn en waar ze zich voeden. Als je dat eenmaal weet dan heb je eigenlijk al negentig procent van de voorbereiding gedaan. Als je die informatie hebt, is het vooral een kwestie van op tijd naar een plek toe fietsen, tegen de juiste boom gaan zitten en wachten tot ze echt voor je lens langslopen. Wat betreft apparatuur: je wilt een camera die zo lichtsterk mogelijk is, en waarmee je voldoende afstand kunt houden. Zelf gebruik ik een 600 mm-lens met een diafragma van F4; dat is eigenlijk het enige waar ik mee fotografeer. Ik draag donkere kleding, zit uit de wind en gebruik geen parfum. Meer voorbereiding is er eigenlijk niet, het is vrij simpel. Het vervelende is alleen wel dat je heel vaak voor niets gaat.”
Hoe houd je een balans tussen mooie beelden maken en de dieren niet verstoren?
“Je kunt geen mooie beelden maken als een dier verstoord is. Mooie beelden zijn dus per definitie van dieren die zich op hun gemak voelen. Een dier dat schrikt, rent weg. En dat wil je juist voorkomen. Als je dus mooie beelden wilt maken dan is het voorkomen van verstoring juist het doel. Doordat ik veel ervaring heb, weet ik goed wat ik wel en niet kan doen. Wat ik vaak zie, is dat mensen dichterbij proberen te komen zodra ze wild zien. Ik begrijp dat ze dat doen om een betere foto te maken, maar daarmee jaag je het dier juist weg. Als er meerdere dieren bij elkaar staan, is er altijd wel één dat jouw kant op kijkt. Ik blijf meestal op ruime afstand en wacht of ze misschien dichterbij komen. In principe verstoor je dan niets. Wat ook enorm helpt, is een warmtecamera. Daarmee zie je wat er in de omgeving gebeurt, tot ruim 300 meter afstand. Dat voorkomt verstoring: ik fiets of wandel met de warmtecamera in de hand en zie precies waar iets loopt. Dat maakt het een stuk makkelijker om rustig te werken zonder de dieren te storen.”
Is er een foto die je hebt gemaakt die voor jou een verhaal vertelt?
“Er zit voor mij een hele wereld achter een foto, een wereld die de kijker vaak niet ziet. Neem bijvoorbeeld de keer dat ik een das wilde fotograferen. Ik had me voorgenomen het dier op ooghoogte vast te leggen, dus moest ik plat op de grond gaan liggen. Er is één plek in het bos waar dat kan: een open stukje bos nabij een dassenburcht, precies op de route waar de das langsloopt. Daar heb ik zeker tien avonden gelegen, wachtend. En toen had ik hem eindelijk. Op dat moment ga ik met een enorme glimlach naar huis, omdat ik weet hoeveel uren en geduld erin zaten. De kijker ziet alleen een foto van een das, maar niet het verhaal dat eraan voorafging. Tegelijkertijd heb ik ook wel eens een edelhert in de mist gefotografeerd, een prachtige foto, maar puur een toevalstreffer. Ik fietste erlangs, stapte af en drukte af. Voor de kijker zijn beide foto’s mooi, maar voor mij voelt het anders. Ik ken het verhaal, de inspanning, het wachten. Daarom waardeer ik mijn foto’s op een heel eigen manier. Het is vooral die blijdschap als iets na lang proberen eindelijk lukt.”
Wat was voor jou een heel bijzonder moment tijdens het wildspeuren?
“Afgelopen zomer had ik mijn zoontje meegenomen het bos in. Het was ’s avonds en de volle maan scheen. Terwijl het langzaam donker werd, begon ineens op zo’n honderd meter afstand een wolf te huilen. Dat was heel bijzonder, dan heb je echt kippenvel over je hele lijf. Voor mijn zoontje was het moeilijk te bevatten hoe bijzonder het moment eigenlijk was. Voor mij was het een magisch moment.”
Wat is jouw favoriete activiteit op de Veluwe en welke tip zou je onze lezers meegeven?
“Ik kom eigenlijk in het hele bosgebied van de Noord-Veluwe, maar het Kroondomein is voor mij echt het mooiste en meest indrukwekkende stuk natuur. Het is een enorm, uitgestrekt gebied waar je met gemak twintig kilometer kunt wandelen zonder ook maar één weg tegen te komen. Doordeweeks is het er heerlijk rustig, mensen kunnen er zelfs verdwalen. Juist die uitgestrektheid maakt het voor mij zo’n bijzondere plek. Dat geldt ook voor de bossen tussen Nunspeet en Leuvenum, je kan daar eindeloos ronddwalen.”
Welke aspecten van de natuur spreken jou het meeste aan en waarom?
“Voor mij is de zonsopkomst het meest magische moment van de dag. Bijna niemand maakt het echt bewust mee, en dat is eigenlijk zonde. Zodra het begint te schemeren ben ik het liefst al buiten. Die langzame overgang van nacht naar dag, dat is het allermooist. Je voelt de natuur ontwaken. Sommige dieren trekken zich juist terug in hun dagrust, terwijl andere zich laten zien zodra het licht wordt. Het ochtendlicht is simpelweg het mooiste dat er is.”
Welk boek lees je op dit moment?
“Ik lees niet. Als ik vrije tijd heb dan ga ik naar buiten. Ik heb geen geduld voor het lezen van een boek. Ik heb wel veel geduld als het gaat om het speuren naar wild. Boeken lezen of films kijken, het is niet aan mij besteed, ik ga liever naar buiten. Daar maak ik mijn eigen film.”
Wil je verder verdwalen in de wereld die Peter door zijn lens vastlegt? Op Instagram deelt hij regelmatig nieuwe verhalen en foto’s. Zijn foto’s zijn verkrijgbaar via ‘Werk aan de Muur’.
Elke plek op de Veluwe fluistert een ander verhaal. En overal valt iets nieuws te ontdekken – een knus boshuisje, een goed bord eten, een uitzicht dat even stil maakt. Ik blijf wandelen, proeven, kijken. Altijd op zoek naar die ene plek die resoneert met mij.
‘In the Dutch Forest’ is mijn reis door het bosrijke hart van Nederland, en ik neem je graag mee. Weet jij een plekje dat fluistert? Tip me gerust, ik luister graag.
Het bos blijft altijd nieuwe verhalen fluisteren. Wil je blijven lezen? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief via de website of volg de verhalen op Instagram: @inthedutchforest.
Deel je mooiste bosmomenten met andere lezers via #inthedutchforest.
Gerelateerde berichten
Van Amsterdam naar de Veluwe: Mijn zoektocht naar stilte
Na jaren in de drukte van de stad verlangde ik naar ruimte, schone lucht, hoge bomen en stilte. In 2021 verliet ik Amsterdam. Ik verhuisde naar de Veluwe, waar de nacht nog donker is en de stilte hoorbaar wordt. Sindsdien ben ik bijna elke dag in het bos te vinden. Niet alleen om van de …
Beleef de A.Vogel Tuinen: Een groene oase op de Veluwe
Verscholen tussen de uitgestrekte Veluwse bossen, op het rustige Landgoed Zwaluwenberg, liggen de A.Vogel Tuinen. Deze groene oase vol geurige kruiden, kleurrijke bloemen en geneeskrachtige planten is een bron van inspiratie voor natuurliefhebbers én het hart van het productieproces van A.Vogel, bekend van natuurlijke gezondheidsproducten. Bij aankomst word ik hartelijk ontvangen door Wilfred Schenk, hoofd …
In de luwte van het geluid – Stilte: luxe of levensbehoefte?
Geluid vormt de achtergrond van ons dagelijks leven – van rinkelende telefoons tot verkeer, van pratende mensen tot het zoemen van apparaten. We kunnen niet zonder geluid. Maar soms wordt het te veel. Dan wordt geluid lawaai, en dat kan ons uitputten. Het leidt tot stress, verhoogde bloeddruk en zelfs gezondheidsklachten. Ik loop door het bos …
Onder de Hoede: Landgoedbeheer op de Veluwe
Het onderhouden van een landgoed of particulier object kan een flinke klus zijn, met allerlei onderhoudswerkzaamheden en onverwachte calamiteiten. Gelukkig is er op de Veluwe ‘Onder de Hoede’, een onderneming die al deze zorgen uit handen neemt. Met een lokale focus in de regio Epe zijn ze altijd dichtbij, voeren veel werkzaamheden zelf uit en …